چشمه ی چشمان توچشمم بکشت               نغمه ی آرام توخشمم بکشت

دشت گلی داشتم ازجنس شب                  نورقدمهای تودشتم بکشت

زیورآراسته ازبوی دوست                    بوی تو انگارسرشتم بکشت

کشته ی پربارودلی بندداس                  داس نگارین توکشتم بکشت

سیره ی زشتم دل بی لاله بود              خوی توآن سیره ی زشتم بکشت

بی توهزاران قدم ازخانه دور              عشق وصال توبهشتم بکشت

شب گذرم شب درمیخانه ات               باده ی پرشورتواشکم بکشت

من همه پروانه توهم شمع شام             حرپرازنورتوپشتم بکشت

گرچه سرنارونم زردشد                   بوی بهارتوخزانم بکشت

گلشن ازاین باده تنت رنگ کن           ظاهراین باده نهانم بکشت

                                                                              (گلشن)                                                               

نرخ زیبایی عناب نمی دانی چند           ساعت هوش ودم خواب نمی دانی چند

بی تماشازگذرگاه تماشارفتی                آیدآن دم که توراتاب نمی دانی چند

آفتابی وبه مهتاب نداری پیوند              ارزش رویت مهتاب نمی دانی چند

ساکن خطه ی سبزی وزسبزی خرسند     حیف چون جایگه آب نمی دانی چند

شده ای بنده ی دنیا وزعقبا غافل           اسفاعطرمی ناب نمی دانی چند

گاه باجنبش و پیکاربه فتحی پیروز         شاًن و منزلگه اصحاب نمی دانی چند

با شرابی که گرفتی شده ای شادامروز     دست پرگوهراحباب نمی دانی چند

دل ماشکسته ترشدزشراب وشمع وشادی

                                  همه درتب وترانه به کجا نشسته هادی 

غم ماعیان شدامروزوچه جای غم گساری

                                  که به جشن و شادمانی نشودزغصه یادی

                                          (گلشن)         

درقدمگاه توصدخیمه ی مستی بستیم

                                       باشرابی که کندمست تن دریارا

چون صبالاله به موهای اقاقی بسته

                                       کاش دستان توهم نیک نوازدمارا

بانوایی که شبانه بنوازد مهتاب

                                      خوب درخواب فروبردشبی گلهارا

سرنهادیم به بالین توتاجان بخشد

                                     نغمه ی سبزتوچون ماه همه دنیارا

وقتی که چشمم سبزبود          

چشمان من راسوزاند

 کناربرکه ای سبز

 من اهل آنجا بودم

پاک وبدون شیله

 پایم به دنیا رسید

ذهنم تهی از نفرت

 فکرم پرازبی فکری

اماچه بدجایی بود

 آمال رسوایی بود

این دهکده خالی بود

  ازریزش زیبایی

باران نگاهش می کرد

 با بغضی پرازگریه

معلم من کی بود

 تاپرورددانایی

من سوختم

                     ازآتش

   این دنیا

من تک سواربودم

  درجاده ی پرسوار

آنقدرسخت می تاخت

اسب امیدونجات

آلوده ها وحشتناک

 خودرانمایان کردند

ذهن تهی ازبدرا

 آماج طوفان کردند

آری ورق هم برگشت

                            (حالا دگرمحمدکوتابدی برچیند)

دست کدام امیری

 برپشت ما جا گیرد

هیچکس یاری نداد

 دستان محتاج من

من خودمریدخوبی

 اما بدی فرمان داد

تا تومرید من باش

اینجا همه بدهستن  

 پس تومریدجمع باش

                             (گلشن)