وقتی که چشمم سبزبود          

چشمان من راسوزاند

 کناربرکه ای سبز

 من اهل آنجا بودم

پاک وبدون شیله

 پایم به دنیا رسید

ذهنم تهی از نفرت

 فکرم پرازبی فکری

اماچه بدجایی بود

 آمال رسوایی بود

این دهکده خالی بود

  ازریزش زیبایی

باران نگاهش می کرد

 با بغضی پرازگریه

معلم من کی بود

 تاپرورددانایی

من سوختم

                     ازآتش

   این دنیا

من تک سواربودم

  درجاده ی پرسوار

آنقدرسخت می تاخت

اسب امیدونجات

آلوده ها وحشتناک

 خودرانمایان کردند

ذهن تهی ازبدرا

 آماج طوفان کردند

آری ورق هم برگشت

                            (حالا دگرمحمدکوتابدی برچیند)

دست کدام امیری

 برپشت ما جا گیرد

هیچکس یاری نداد

 دستان محتاج من

من خودمریدخوبی

 اما بدی فرمان داد

تا تومرید من باش

اینجا همه بدهستن  

 پس تومریدجمع باش

                             (گلشن)